Son gazi ile son nefes
Türkiye “Son Ä°stiklal Savaşı Gazisi”ni Meclis’ten büyük bir törenle, sımsıcak manÅŸetlerle uÄŸurladı;
iyi de yaptı.
Sonra herkes evine, işine, partisine, grubuna, karargahına döndü.
Lakin, milyonların “anlayacağı dil”den söyleyeyim…
Muhtemelen Son Gazi’nin gözleri açık gitti!
Çünkü;
O Millet Meclisi, “Son Gazi”yi uÄŸurlamadan önce, ÅŸu sırada ÅŸehidi, gazisi zaten çok ama en ziyade kalbi yaralı bir kesime, adına “uzman” denen binlerce “ÅŸehit ve gazi adayı”na da azıcık “insani, mesleki nefes” verebilecek bir tasarıyı alelacele reddetmiÅŸti.
“Son Gazi” de aramızdan ayrılıp naşı “Büyük Millet Meclisi” önüne gelmeden kısa süre önce olmuÅŸtu.
Bakın, sonra tam da “Son Gazi” son nefesini verirken ve Türkiye ile Büyük Millet Meclisi onu uÄŸurlarken ne oldu.
Doğru, yanlış
“Tunceli’nin Nazımiye ilçesinde görevli uzman çavuÅŸ, kaldığı Elazığ Öğretmen Evi’nde tabancasıyla intihar etti. 24 yaşındaki B.S.’nin rahatsızlığı nedeniyle Elazığ Ruh SaÄŸlığı ve Hastalıkları Hastanesi’nde tedavi gördüğü, bu nedenle Elazığ’da bulunduÄŸu öğrenildi.”
Haberdeki “yanlışlar”ı bulur musunuz; bilir misiniz?
Birincisi, elbette bir insanın, bir gencin sebep ne olursa olsun canına kıyması. Kıyabilecek ölçüde “ruhu kırgın, yılgın, yorgun” olması. Hayata küçük bir umutla tutunamaması.
Belki bilmediÄŸimiz “ÅŸahsi sebepler” de vardır, sorunlu herkes intihar etmediÄŸine göre. Ama “yanlışlar”ı sıralayalım mı?
1. Uzman çavuÅŸun “orduevi”nde kalmasının yasak olması; ancak yer bulursa “öğretmenevi”nde (ya da ucuz bir otelde) kalabilmesi. Belki parasının çıkışmaması. Orada yalnızlığa gömülmesi.
2. Uzman çavuÅŸun, “hastalık” varsa, muhtemelen çalışma ÅŸartlarından da kaynaklansa, sözleÅŸme yenilemede “saÄŸlam raporu” alamayacak ve iÅŸten atılabilecek olması. “Hava deÄŸiÅŸimi” 90 günü bulursa da atılması.
3. Uzman çavuşun, hasta olmasa da, hep sağlam bulunsa da, bir 20 yıl daha dağ, bayır, elde silah, kafada binbir dert koştursa da, en fazla 45 yaşında, emeklilik hak etmeden işten çıkarılacağını ama emeklilik için 60 yaşı bekleyeceğini bilmesi.
4. TBMM’de, eski bir ordu mensubu olan AKP milletvekilinin, kısa süre önce, tasarının reddi için, “45′ten sonra zaten verimlilikleri düşer” diyebilmesi.
5. Onca hizmetten sonra “verimlilik bitti” denirken, tükenmiÅŸ yıllar boyunca hiç kademe ilerlemesi yapılmaması; emeklilikteki maaşın yerinde sayması. Ãœniversite mezunu olsa da hep orta öğretim sayılması.
Büyük dert
Tabii ki herkeste olduğu gibi hayatın başka yükleri de vardır:
Geçim derdi, sevda, ayrılık, sıla derdi, haysiyet derdi, bunalım, korku, endişe, umutsuzluk belki.
Lakin, esas büyük dert, “semboller”de üstümüze yokken, “hakikat ve hakiki insanlar” karşısında battığımız duyarsızlık, çifte standart, ikiyüzlülüktür.
O yüzden, “anlaşılır dil” le diyeyim ki ben de…
24′ünde (veya 45′inde) bir “ÅŸehit ve gazi adayı”nın hayatına azıcık ÅŸefkat gösterecek tasarı dahi, hükümet ve Genelkurmay ÅŸimdi istemediÄŸi için TBMM’de reddedilirken, TBMM’nin önünden “Son Gazi” tabii ki onurlu ama gözü açık gitmiÅŸ olabilir!
Nokta
Aslında baÅŸka türlü de yazabilirdim, “Son Gazi”yi huzursuz etmeyebilirdim ama, sanırım böylesi, “ikiyüzlülükler”i daha rahatsız edici!
Rahatsız, huzursuz olup sıkılırlarsa, belki bir adım atarlar da, “Son Gazi” de huzurla uyur.
Bu “inat, ısrar ve ikiyüzlülüklere turnusol kağıdı yazıları”ndan birini daha, geçen günkü “Ä°nsan hakları böyle de bir ÅŸey!” baÅŸlıklı yazıya gelmiÅŸ onca mesajdan, iki uzman jandarmanınki ile noktalayayım:
“Abi yazınızı okudum bugün odada 10 kiÅŸiye. Sonra tartıştık. Ä°nsan haklarının nasıl bir ÅŸey olduÄŸunu sanırım biz yeni anladık abi. Anlattığınız için saÄŸolun, saÄŸolun, saÄŸolun.”
“Uzman jandarmayım, adım saklı kalsın abi. Bugün arkadaÅŸlarla yazınızı okuduk. Ãœzerinde konuÅŸtuk. Ä°nsan haklarını okuldaki dersler deÄŸil bu yazılar öğretti. Öyle bir duygu karmaÅŸası yaÅŸadık ki, sanki terapide idik. AÄŸlayanlar oldu. Bize insan hakları ihlallerini de kavradık. Yutkunduk. Umarım yazdıklarım size ulaşır.”
UMUR TALU
